Lauwersmeer

De geschiedenis van het Lauwers(zee)meer:

De Lauwerszee was een zeetong die in een zware storm rond het jaar 1280 is ontstaan.

Tot 1969 stroomde het zoute water hier door prielen en geulen en liep tijdens eb grotendeels leeg. Het was de kraamkamer voor het zeeleven. Nu is het een natuurpark met zoet water en drooggevallen platen.

De rode lijn geeft de eerste bedijkingen aan.

De effecten van eb en vloed werkten vroeger via het Reitdiep helemaal door tot in de stad Groningen en via het Dokkumerdiep tot aan Dokkum. Meestal geen probleem, maar soms leidde dit tot overstromingen. Al in 1600 waren er plannen voor het afsluiten van het meer. Het vele geld dat werd verdiend met de scheepvaart vormde echter een te hoge drempel. Het ging een keer goed mis; tijdens de Kerstvloed van 1717 waarbij honderden mensen overleden. Als antwoord werd het Dokkumerdiep afgesloten met een sluis, de Dokkumer Nieuwe Zijlen. Een volgende stap in het temmen van de zee was de afsluiting van het Reitdiep bij Zoutkamp. Sindsdien was het afgelopen met eb en vloed in de stad Groningen.

Afsluiting van Dokkumerdiep en Reitdiep.

Na de ramp met de stormvloed van 1953 in Zeeland krijgt het besluit om de Lauwerszee af te sluiten vaste vorm. Een enorme ingreep. Zo zou de afsluiting het einde betekenen van het bruisende vissersdorp Zoutkamp. Toen koningin Juliana het dorp in 1969 bezocht, hing de vlag zelfs halfstok.

Het Beteugeld estuarium: Lauwersmeer.

De Lauwerszee werd Lauwersmeer met drooggevallen platen en geulen. Het is hier wel oppassen geblazen want buiten de door de zee uitgesleten geulen, is het meteen erg ondiep. Regelmatig loopt er iemand vast.

Uitzicht aan de monding van de Zoutkamperril.

Het is geen estuarium meer, maar de natuur die hiervoor in de plaats is gekomen is prachtig. Alles is inmiddels begroeid en het is hier een eldorado voor vogels. Het gekwetter is niet van de lucht.

Zeearenden hoog boven onze boot.

Majestueus zweven de zeearenden op de thermiek hoog in de lucht. Ze lijken er lol in te hebben en zweven steeds hoger en hoger tot ze met het blote oog bijna niet meer te zien zijn.

Eilandje aan het Stropersgat

Er zijn een aantal eilandjes, steigers en meerboeien van de Marrekriete waar je kunt aanleggen en van dit alles genieten.